ازادی یک پرنده از انسانها بیشتر است پرنده پرواز می کند از همه جیز بدون توجه می گذرد

ولی انسان  نیز به جای میرسد ولی در هر ایستگاه مدتی می ماند حال این

  هر ایستگاه مدتی می ماند حال این ماندن شاید  کوتاه  شاید هم تمام عمر  شاید این

ایستگاه مسیری  خوش وشاید مسیری ناخوشایند برایش رقم زند ولی تا به خود می اید

  می بیند که از او اثری جز خاطرات باقی نمانده .

 دو چیز از زندگی اموختم:   اموزگار روزگار...اموزگار مدرسه

اموزگار روزگار  اول من را سر راه زندگی قرار می دهد  تا امتحانم کند بعد بهم درس می دهد  

اموزگار مدرسه اول درسم  می دهد بعد ازمن  امتحان می گیرد

خوشا به حال کسی که از امتحان روزگار موفق بیرون اید!!!!!!

اگر از یک نادان در مورد سرنوشت سوال شود؟

 جواب می دهد: تقدیری که خدا برام رقم زده

ولی اگر همین سوال رو از  یک فرد دانا کنند

جواب می دهد: سرنوشت راهی است که انسان برای خودش رقم میزند

کاش می توانستم ان قدر به اسمان نزدیک شوم که بتوانم دنیا رو با یک نقطه ببینم

نقطه ای که بیدارم کند به ان که:

یا انسان وارونه افریده شده یا دنیا وارونه افریده شده !!!!!!!!!

با دقت به فرمول دنیا بنگریم: انسانها به دنیا می ایند اطرافیان می خندند

انسانها از دنیا می روند اطرافیان گریه می کنند

غافل از انکه تولد شروع معصبیت

مرگ پایان معصبیت !!!!

پس چرا برای اغاز نابودی خنده وبرای پایان گریه!!

برگهای خزان اگر همیشه بر روی درخت باقی می مانند 

هیچ وقت جای برای برگهای بهاری نبود

هر سا له می ایند و می روند عین امده و رفت ما انسانها که هدفی ندارد

از دور به هر چیزی بنگریم زیباست  زیرا زیبایی واقعی از دور . خود رو نشان  میدهد

 ولی در نزدیکی هیچ وقت به چشم نمی یاد.

وقتی در تاریکی قدم در یک جاده مستقیم می گذاریم دلمان می خواهد فقط  راه برویم به

روبروی خود  که

نگاه می کنیم ازدور زیبایی خاصی دیده میشود  تندتر قدم برمی داریم تا به ان  زیبایی برسیم

ولی تا به خود می اییم  مبینیم که جاده به پایان رسیده ولی

 هیچ چیز در اخر جاده وجود ندارد غافل از اینکه زیبایها در کنار

ما  بودند از ان گذر کردیم بدون انکه متوجه ان شویم

همچون رسم زندگی ما انسانها که  تا در کنار هم هستیم هیچ  زیبایی هیچ احساس وجود  از

هم نمی بینیم

ولی وقتی فاصله ها در این میان دیده می شود زیبایها به خودی خود  دیده می شوند.

ما گذشتیم وگذشت.